performance na Pergoli we Wrocławiu - grupa tańca współczesnego Forma

 

 

Aurora Lubos- tancerka | choreografka, od 1997 związana z gdańską sceną tańca, współpracowała między innymi z Gdańskim Teatrem Tańca, Nadbałtyckim Centrum Kultury w Gdańsku, Bałtyckim Uniwersytetem Tańca, Teatrem Dada von Bzdulow, Klubem Winda, Klubem ŻAK w Gdańsku, Specjalistycznym Ośrodkiem Wsparcia w Rusocinie. Od 2000 roku aktorka angielskiego teatru Vincent Dance Theatre.  

Warsztaty taneczne z Aurorą Lubos

 

ARTYSTYCZNE SPOTKANIA KREATYWNE WIBRACJE

Warsztaty z Ivanem Strelkinem z udziałem Kasija Vrbanac

 Zadania twórcze:

Nauczyciele dali uczestnikom kilka sekwencji choreograficznych do nauki. Uczestnicy improwizowali z materiałem i tworzyli wariacje w zależności od zadań: eksplorowanie różnych kierunków w przestrzeni, różnej dynamiki i poziomów.

Nauczyciele stawiali kreatywne zadania w oparciu o kostkę Labana. Uczestnikom proponowali stworzenie materiału choreograficznego badającego kierunki w przestrzeni z różnymi częściami ciała. Uczestnicy ustalali sekwencje

Zajęcia koncentrowały się na różnorodności koordynacji ruchowej i bogactwie słownictwa ruchowego.

Nauczyciele stawiali kreatywne zadania, które angażują wyobraźnię uczestników. Uczestnicy byli zapraszani do refleksji z ciałem nad wybranym doborem słów i wrażliwych czynników wyzwalających, takich jak dźwięk, zapach, smak.

Zajęcia koncentrowały się na wrażliwości na ruch i świadomej pracy z jakością ruchu.

Nauczyciele dawali zadania do interakcji. Uczestnicy musieli znaleźć sposób, aby porozumieć się ze sobą poprzez ruch. Przekazywanie energii pomiędzy uczestnikami poprzez tworzenie ruchu i pojmowanie ruchu miało zapewnić zrozumienie wyrazistości i obecności.

Nauczyciele:

Ivan Strelkin, Kasija Breskvica Vrbanac

Kasija Vrbanac urodziła się w Karlovac (Chorwacja). Rozpoczęła trening taneczny w Studio 23 w swoim rodzinnym mieście. W 2011 roku studiowała w Akademii Tańca w Lublanie, gdzie w czerwcu 2014 roku ukończyła studia licencjackie jako tancerka i choreografka.

Kasija brała udział w produkcjach takich choreografów jak: Dubravka Crnojevic-Caric, Rajko Pavlié, Ana Mrak, Thierry Smits, Spyros Andreopoulos, David Hernandez, Wen Hui. Jednocześnie zrealizowała własne projekty choreograficzne: The Dark Side of The Moon (2015) i LIMUN 'okolada LUK (2016). Kasija Vrbanac pojawiła się jako tancerka i choreografka w filmie tanecznym Labirint reżysera Marko Krnjajica. Film miał swoją premierę na 64 Festiwalu Filmowym w Puli. Od sezonu 2018/2019 jest członkiem zespołu tanzlin pod kierunkiem Mei Hong Lin. W 2019 roku weszła do programu magisterskiego Movement Research w Anton Bruckner Privatuniversität, a następnie do programu magisterskiego Time-based Media w Kunstuniversität Linz.

Ivan Strelkin – ukończył studia aktorskie i reżyserskie w teatrze dramatycznym w Petersburgu, przez 6 lat pracował jako reżyser w różnych teatrach w Rosji i w Estonii, a w 2016r. rozpoczął studia magisterskie na kierunku Choreografia w Folkwang University of the Arts w Essen. Brał udział w projektach w Niemczech, Włoszech i Luksemburgu jako tancerz i choreograf.

 

„Flirty Horse" to grupa profesjonalnych i doświadczonych, międzynarodowych artystów, pochodzących z różnych dziedzin sztuki min: teatru dramatycznego, tańca, muzyki. Naszym celem jest tworzenie interdyscyplinarnej współpracy, na którą składają się konwencje, zasady i narzędzia różnych dyscyplin. W ten sposób tworzymy specyficzny, swoisty i wyrazisty język artystyczny, aby autentycznie zastanowić się nad zjawiskami naszej współczesnej rzeczywistości. Rozumiemy sztukę jako przedłużenie codziennej egzystencji, życie osobiste jako cel i źródło materiału do pracy twórczej. Sztuka jest dla nas światopoglądem - stanem bycia. Flirty Horse można zdefiniować jako ruch artystyczny: dążymy do budowania przestrzeni dla kreatywności i swobodnego dzielenia się treściami w opozycji do ustalonych sposobów produkcji sztuki współczesnej. Dlatego jesteśmy bardzo otwarci na nowych członków, pomysły, wkład i współpracę. W celu nawiązania kontaktu z szeroką i zróżnicowaną publicznością postanowiliśmy zaprezentować nasze pomysły i koncepcje w różnych formatach, odchodząc od tych konwencjonalnych i oczekiwanych. Rozszerzamy naszą praktykę o serie Instagram, talk show, site-specific performans, web design, video art, instalacje, parady uliczne itp..

„Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury”

 „Trening Flying Low to podjęcie ryzyka w myśleniu o ruchu oraz wyzwanie, by zamienić wszelkie osądy o sztuce tańca na sztukę świadomego wyboru.”

Małgorzata Haduch

 

Flying Low według Davida Zambrano to technika pracy z podłogą, która wykorzystuje formę spirali oraz siłę stóp do efektywnego wchodzenia i wychodzenia z ziemi. Wplata ona również integrację głosu do prowadzenia ciała, a aktywne przepuszczanie przez siebie (cohesion) i wysyłanie z siebie ruchu (expansion) są podstawą tego stylu. Choreografka prowadziła warsztaty w ramach programu Kreatywne Wibracje we Wrocławiu

PLAN WARSZTATU - Wprowadzenie – Spirala jako podstawa ruchu w ciele i w przestrzeni, a na jej bazie wchodzenie i wychodzenie z ziemi przy użyciu siły stóp.

Rozwinięcie wariacji poznanych elementów na lekcji pierwszej. Funkcja dłoni we Flying Low, przekierowanie uwagi z frontu na plecy/tył.

Maksymalne zwolnienie/maksymalne przyspieszenie oraz grupowa dynamika.

Pojedyncze elementy Flying Low wykonywane w różnych kierunkach w przestrzeni (360stopni)

Małgorzata Haduch – tancerka, choreografka. Pochodzi z Krakowa. Ukończyła School for New Dance Development w Amsterdamie (dyplom: 2004). Związana z holenderską sceną free jazzową, gdzie współpracowała w ostatniej dekadzie z takimi muzykami jak Ab Baars, Wilbert de Joode, Andy Moor, Arnold de Boer, Colin McLean, Onno Govaert i John Dikeman. Jak twierdzi sama artystka, praca z improwizowaną muzyką na żywo stymuluje ją do odkrywania mocnej, idywidualnej ekpresji, wymusza porzucenie kontroli i zamienia dźwięk w nową otchłań ruchu

„Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury”

 

 

 

Warsztat ruchowy „Movement Research” z Markiem Zadłużnym w ramach projektu Spotkania Artystyczne Kreatywne Wibracje polegał na pracy z uczestnikami w trzech modułach:

1.IMPROWIZACJA

Praca z wyobrażeniami. Przełamywanie ruchowych schematów. Pobudzenie wyobraźni oraz indywidualnego sposobu wyrażania siebie w tańcu.

2.REPERTUAR

Twórcze działania z materiałem choreograficznym zielonogórskiego kolektywu Physical ArtHouse (wcześniej Pracowni Teatru Tańca). Kompozycja, przestrzeń, ekspresja. Budowa etiud.

3.METODYKA

Pogłębianie wybranych zagadnień związanych z materiałem warsztatowym. Ćwiczenia świadomościowe.

Zajęcia były zorientowane na wieloobszarowy rozwój uczestników w zakresie technik taneczno-teatralnych łącząc nurty minimalizmu i ruchu organicznego charakterystyczne dla teatru fizycznego oraz wybranych technik tańca współczesnego. Jednocześnie fundamentem pracy warsztatowej była metoda improwizacji strukturalnej, która jest rozwijana przez Marka Zadłużnego oraz jego zespół w Zielonej Górze. Metoda daje narzędzia do kreacji autorskich, dynamicznych i mocnych w stylu choreografii będących wynikiem twórczej, kolektywnej współpracy, łącząc różne języki komunikacji przez sztukę.

„Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury”

Pracownia Teatru Tańca / Happiness|Happiless Obsada: Agata Smolich, Kalina Grupa, Natalia Hass, Marek Zadłużny, Radosław Bajon, Gabriel Zaborniak

 

 Physical ArtHouse. Choreograficzne koncepty Marka Zadłużnego

Marek Zadłużny – choreograf, pedagog, teoretyk tańca o stopniu naukowym doktora. Dyplomowany artysta tancerz (uzyskał dyplom przyznawany przez Związek Artystów Scen Polskich i honorowany przez MKiDN). Absolwent animacji kultury i sportu na Uniwersytecie Zielonogórskim. Stypendysta w Oslo University College. Animator i badacz kultury tanecznej. Autor publikacji naukowych z zakresu szeroko pojmowanej pedagogiki tańca. Adiunkt i wykładowca w zakresie współczesnych form tańca na Uniwersytecie Zielonogórskim, gdzie współpracuje m.in. z Alexandrem Azarkevitchem i Pawłem Matyasikiem. Reżyser ruchu scenicznego (m.in. „Trzy świnki” reż. Małgorzata Kozińska, Lubuski Teatr). Założyciel, opiekun artystyczny i choreograf Pracowni Teatru Tańca MCKiE w Zielonej Górze. Twórca kilkudziesięciu choreografii, działań oraz akcji z pogranicza teatru tańca i sztuk performatywnych. Zaangażowany w rozwój tanecznego amatorskiego ruchu artystycznego, z którego się wywodzi. Współpracuje z wieloma zespołami jako choreograf. Pedagog tańca współczesnego, na międzynarodowych warsztatach organizowanych w Berlinie, Luksemburgu, Talinie i Cottbus. Uczestnik ogólnopolskich i międzynarodowych warsztatów tanecznych. Twórca, wraz z Anną Piotrowską, ogólnopolskiej sieci festiwali teatrów tańca SPACE. 

 Marek Zadłużny jest autorem publikacji ,,Taniec – świat doświadczeń choreografów. Ujęcie interdyscyplinarne”.

Praca ma charakter jakościowego sondażu obrazującego różne obszary pracy choreografów o odmiennych rodowodach stylistyczno-estetycznych i zawodowych (sondaż powstał w oparciu o rozmowy m.in. z takimi artystami z zakresu tańca współczesnego, jak Anna Piotrowska, Jacek Owczarek, Leszek Bzdyl, Witold Jurewicz, a także reprezentantów innych technik i obszarów tańca).

 Poznanie i pogłębiona analiza tańca w kontekstach komunikacyjnym, artystycznym oraz pedagogicznym poszerza obszar twórczej penetracji i wzbogaca dyskurs o sztuce tańca. 

Marek Zadłużny prowadził warsztaty w ramach Artystycznych Spotkań Kreatywne Wibracje, natomiast Pracownia Teatru Tańca zaprezentowała spektakl we Wrocławiu pt: Happiness/Happilless. Pod hasłem „szczęścia nie ma” kryje się cykl prac performatywnych  autorstwa Remigiusza Bordy, które stały się dla twórców przedstawienia  podłożem inspiracyjnym do rozważań o uniwersalnej naturze człowieka. To pozornie proste stwierdzenie wskazuje na błahość naszej codziennej pogoni za czymś nieokreślonym, wobec wielu zmiennych, na które nie mamy żadnego wpływu. 

Pracownia Teatru Tańca od 2010 roku funkcjonuje i rozwija się w strukturach Młodzieżowego Centrum Kultury i Edukacji w Zielonej Górze pod kierunkiem artystycznym Marka Zadłużnego  Estetyka Pracowni Teatru Tańca zderza w sobie nurty minimalizmu i ruchu organicznego, charakterystyczne dla teatru fizycznego oraz wybranych technik tańca współczesnego. Jednocześnie bazuje na fundamencie improwizacji strukturalnej, co stanowi o autorskim, dynamicznym i mocnym stylu choreografii kreowanych przez zespół. Spektakle są zawsze wynikiem twórczej, kolektywnej współpracy i łączą różne języki komunikacji przez sztukę. Zespół repertuarowy liczy obecnie osiem osób związanych profesjonalnie ze sztuką teatru tańca i już od dziewięciu lat prezentuje swoje spektakle na wielu prestiżowych festiwalach artystycznych w Polsce i za granicą. Pracownia Teatru Tańca jako jedyny zespół artystyczny z województwa lubuskiego został wytypowany do powstającej Polskiej Kroniki Tańca, która jest inicjatywą Instytutu Muzyki i Tańca. Aktualnie zespół zmienił nazwę na Physical ArtHouse. 

Pracownia Teatru tańca

 

 Edukacja kulturalna -  nowe  wyzwania

  

Edukacja kulturalna nierozerwalnie związana jest z pedagogiką kultury. Przed pedagogiką kultury staje ogromny ciężar szczególnej odpowiedzialności za dokonujący się proces zmian i przeobrażeń w kulturze współczesnej, nie tylko w skali narodowej, ale także globalnej. Dokonujące się przemiany społeczne związane z pogłębiającym się niejednokrotnie kryzysem w sferze edukacyjnej i wychowawczej, społecznej i gospodarczej, sprawiają, że dotychczas uznawane za uniwersalne wartości, takie jak np. piękno i prawda, straciły na znaczeniu w odbiorze społecznym. Stąd też potrzeba zwrócenia szczególnej uwagi na problemy związane z wychowaniem estetycznym, wychowaniem do uczestnictwa w kulturze. W dobie społeczeństwa konsumpcyjnego na czoło wysuwają się dziś wartości materialne i społeczne. W związku z powyższym istnieje pilna potrzeba dokonania przez przedstawicieli różnych dyscyplin naukowych prób przewartościowania akcentów aksjologicznych, dostosowujących je do aktualnych potrzeb związanych bezpośrednio z pracą, czasem wolnym, rolą środków masowego przekazu, sztuką i animacją kulturalną oraz uczestnictwem w nich szerokich grup społeczeństwa. Nowe wyzwania w procesie edukacji kulturalnej stają przed szkołą i instytucjami kulturalnymi, organizacjami społeczno-kulturalnymi, organizatorami uniwersytetów trzeciego wieku. Nie należy więc pomijać potrzeby edukacji permanentnej, zarówno adresowanej do ludzi dorosłych pracujących zawodowo, jak i do osób w wieku poprodukcyjnym. Zadaniem edukacji kulturalnej, a zarazem szeroko pojętej edukacji humanistycznej jest niesienie pomocy i wsparcia każdej jednostce w dążeniu do poznania wszelkich przejawów życia kulturalnego, a co za tym idzie, także poszukiwania tych wartości, które nadają humanistyczny sens ich życiu i działaniu w społeczeństwie.

W Europie edukację kulturalną postanowiono interpretować bardziej konkretnie, obejmując nią edukację artystyczną, twórczą i edukację w zakresie dziedzictwa kulturowego i wprowadzając ją w program kształcenia ogólnego. Równocześnie mocno podkreślono konieczność współpracy w tym zakresie szkół i placówek kulturalnych, a także animatorów kultury i indywidualnych twórców, angażowanych do prowadzenia różnorodnych zajęć edukacyjnych odpowiednich do ich doświadczenia.

Edukacja kulturalna w jej tradycyjnym ujęciu utożsamiana jest głównie z treściami przekazywanymi na zajęciach szkolnych i pozaszkolnych dzieciom i młodzieży. Należy pamiętać, że edukacją kulturalną nie możemy obejmować jedynie uczniów i wiązać ją tylko z potrzebami szkolnymi w celu realizacji programów określonych przedmiotów bądź ścieżek edukacyjnych. Od wielu lat toczy się dyskusja, a także pojawiają się spory dotyczące liczby godzin przeznaczanych na realizację przedmiotów artystycznych, tworzenie pracowni, kół zainteresowań, amatorskich zespołów artystycznych, spotkań z wybitnymi znawcami określonych dziedzin kultury (artyści, pisarze, poeci, znawcy sztuki itp.). O ile szkoła (może w niewystarczający sposób) realizuje jednak główne cele związane z wychowaniem estetycznym, to jednak wiele wątpliwości budzi brak współpracy szkół z instytucjami kulturalnymi, takimi jak muzea, biblioteki, galerie sztuki, teatry zawodowe bądź nieprofesjonalne. Być może przeszkodą na drodze do takiej współpracy są przepełnione programy szkolne lub brak inspiracji oraz kreatywności ze strony samych nauczycieli i administracji szkolnej. Na uwagę zasługują podjęte próby wprowadzenia Wychowania estetycznego w przedszkolach. Bezpośredni kontakt dziecka ze sztuką stanowi ważny element poznawania świata, a także zaspokaja różne formy wychowania estetycznego. Wychowanie estetyczne wśród dzieci jest istotnym instrumentem wprowadzania przedszkolaków w świat wartości, doprowadza do rozwoju umiejętności, zarówno werbalnych, jak i przez różne formy aktywności plastycznych, literackich i filmowych, muzycznych, teatralnych.

Kultura jest pojęciem bardzo pojemnym. Oznacza nie tylko sprawy kultury wysokiej i niskiej, artystycznej, historycznej, muzycznej, naukowej itd., ale także sposób bycia ludzi. To jest więc nie tylko kontakt z dziełami kultury i sztuki, ale przede wszystkim styl naszych rozmów, stosowanie form grzecznościowych, sposobu ubierania się, mówienia i traktowania innych ludzi. W szkole chodzi przede wszystkim o ten konkretny sposób bycia (styl życia) uczniów i ludzi oświaty.

Kluczową sprawą dla szkoły jest dziś akcentowanie rozwoju myślenia. Powtarza to wielu autorów piszących o edukacji, którzy domagają się budowania szkoły myślenia. Być może prawdą jest, że to ludzie myślący doceniają kulturę. Problem jednak chyba jest w tym, żeby ten rozwój myślenia szedł w parze ze wzrostem osobistej kultury uczniów i nauczycieli. Takie połączenie tych wartości przyniesie „dobrą zmianę” – bardzo dobrą zmianę. Polska szkoła potrzebuje takiej bardzo dobrej (racjonalnej, kulturowej) zmiany.

Kultura wywiera spory wpływ na edukację. Nie jest trudno przekonać uczniów do udziału w imprezach kulturalnych, choć samo przekonywanie kogoś do czegoś nie jest już takie proste i jednoznaczne. Na przykład, jak skutecznie przekonać niechętnego ucznia do uczenia się, kulturalnego zachowania się w szkole i do pracy nad sobą? Zadanie to zwykle jest prawdziwą zawiłością. Tym zadaniem zajmuje się sztuka perswazji. Ale oczywiście: podda się jej tylko ten, kto myśli.

Kulturalna edukacja powinna mieć obligatoryjny charakter. Czy znaczy to, że powinna być odrębnym przedmiotem nauczania ? Pani minister  wyjaśniła, że koniecznie jest stworzenie na poziomie państwa możliwości tworzenia projektów z czynną partycypacją społeczną - by uruchomić pewien rodzaj obywatelskiego myślenia. Tak, to prawda, że obywatelskie myślenie jest nam potrzebne, ale przede wszystkim zwiększenie skuteczności edukacji i znajomość sposobów aktywizowania uczniów.

Kluczowym zadaniem nauczycieli w tym zakresie, ale i w szkole w ogóle, jest umiejętne motywowanie innych do czegoś, np. uczniów do uczenia się, pracy nad sobą i do kulturalnych zachowań w szkole oraz poza nią. Umiejętne motywowanie jest to prawdziwą, choć swoistą sztuką dydaktycznego działania. To jest jednak temat na inne opracowanie (cdn). Warto tu przypomnieć, że:

Nawet najlepsi nauczyciele nie pomagają, jeśli nie zapewnimy im niezbędnego minimum twórczej autonomii. Nie da się wyzwolić w szkole kreatywności działając szablonowo i nie pozostawiając ani nauczycielom, ani uczniom swobody myślenia. - dr Mikołaj Herbst

Opracowali: Adam Kamiński, Iga Szczepańska, Ela Gajda, Natalia Jaromin

Bibliografia:

H. HAMER, Klucz do efektywności nauczania. Poradnik dla nauczycieli. Warszawa: Wydaw. Veda, (wyd. I 1994) 2010.

M. HERBST, Dziesięć trudnych pytań o edukację w Polsce. „Problemy Opiekuńczo-Wychowawcze” 2/2016

Wydawnictwo pokonferencyjne z okazji XV-lecia Wrocławskiego Centrum Twórczości Dziecka pod red. Małgorzaty Strońskiej-Zaremby

Stanisław Kunikowski -  Edukacja kulturalna wobec wyzwań cywilizacyjnych