Kreatywne Wibracje

Technika tańca Butoh na Kreatywnych Wibracjach

Butoh to współczesny taniec pochodzący z Kinjiki - zaprezentowany został na Festiwalu Tańca w Tokio w maju 1959 r. przez tancerza Tatsumi Hijikatę i jego partnera Kazuo Ohno. Termin butoh składa się z dwu ideogramów BU – taniec i TOH – krok i oznacza nadeptywanie całą stopą. Cały spektakl jest więc bardziej „chodzony” niż tańczony, częściej przypomina pradawny rytuał niż taniec. Butoh jest dialogiem z postrzeganą jako skostniałą rodzimą tradycją teatru japońskiego i protestem przeciwko zalewaniu Japonii przez zamerykanizowaną kulturę masową. W butoh nie istnieje jedna jedyna prawidłowa forma, gdyż jest to taniec twórczego ciała, każdy musi znaleźć swoją formę tańca, zagłębić się w siebie poprzez posługiwanie się i postrzeganie ciała w sposób odmienny od codziennego.

Istnieją obecnie różne nurty Butoh. Niektórzy próbują leczyć, traktując ten taniec wręcz jako terapię, inni z kolei zgłębiają jego mroczne ścieżki.  Butoh to z jednej strony teatr tańca, z drugiej – styl życia. Bierze się z poczucia akceptacji i świadomości swojego ciała. To wędrówka w głąb siebie, odkrywanie swoich jasnych i ciemnych stron.

Pionierką i najbardziej rozpoznawalną tancerką butoh w Polsce jest Sylwia Hanff. Artystka prowadziła warsztaty w ramach programu Artystyczne Spotkania  Kreatywne Wibracje.

 

W tańcu butoh każdy gest – powolny i wysublimowany, choć nie-doskonały, niedopełniony, gest zawieszony pomiędzy widzialnym i niewidzialnym, jak wiersz haiku, staje się wydarzeniem egzystencjalnym i próbą uchwycenia momentu zjawiskowej ulotności, odsyłając jednocześnie do ukrytego bezmiaru niezjawiskowej Pustki. [Sylwia Hanff]

W zalewie różnych metod pracy z ciałem, istota butoh zaczyna się zacierać. Butoh zaczyna być mylone i mieszane z ruchem autentycznym i metodami terapii tańcem. I choć zawiera w sobie te aspekty, to wykracza daleko dalej... Zachodni współczesny, racjonalny, sceptyczny umysł często boi się duchowości i "metafizyki"; dlatego o pracy z ciałem "łatwiej" myśleć w kategoriach psychologicznych. Ale butoh powstało z umysłowości, duchowości Wschodu i zachodniej tęsknoty za utraconym połączeniem ciało-duch. ( Sylwia Hanff) Drugim twórcą który zaprezentował swój warsztat pracy w programie Kreatywnych Wibracji był brazylijski tancerz i performer Luan Machado. Urodzony w Kurytybie, rozpoczął swój proces twórczy i edukację w kierunku tej techniki na Butoh at the Faculty of Arts of Paraná. Swoje pierwsze solo pt:  "RUSS" (zainspirowany trylogii Kazuo Ohno ,,Moja Matka")  prezentował w teatrach, opuszczonych przestrzeniach i w niekonwencjonalnych przestrzeniach.

W 2015 roku, w Nowym Jorku powstało drugie solo artysty pt: ,,Saint Maria”. Luan tworzy także video dance, jego filmy prezentowane były na festiwalach w Brazylii, we Włoszech, na Kubie. Tancerz uważa, że Butoh to przede wszystkim lepsze poznanie samego  siebie, przebudzenie duchowej  spuścizny którą nosi w sobie człowiek, często nieświadomie. W trakcie ćwiczeń i zajęć, uczestnicy mogli   dotknąć nieznanych wcześniej pokładów odczuć, sił, ale także lęków i niepokojów. W zajęciach uczestniczyli członkowie wrocławskich grup, zespołów tanecznych min: Teatru tańca Step, grupy Forma.

„Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury”

Opracowali: Anna Morawiecka, Adam Kamiński, Iga Szczepańska